172
زندگی
باتلاق لجنی است که هر لحظه بیشتر تو را توی خودش می کشد.
جهنم مذابی تا بی نهایت ، بی کران بی کران ها.
و رنج را ، پایانی نیست.
این را می گویم ، که امید نداشته باشی
به آمدن صبح...
فقط! مردش باش و تمام کن همه چیز را... یک لحظه و برای همیشه.
باتلاق لجنی است که هر لحظه بیشتر تو را توی خودش می کشد.
جهنم مذابی تا بی نهایت ، بی کران بی کران ها.
و رنج را ، پایانی نیست.
این را می گویم ، که امید نداشته باشی
به آمدن صبح...
فقط! مردش باش و تمام کن همه چیز را... یک لحظه و برای همیشه.
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم اسفند ۱۳۸۹ ساعت ۹ ب.ظ توسط سروش