121
چشم هایم را می بندم ، پهن می شوم کف زمین ، در حالی که نور خیره کننده لامپ از پشت پلکهایم رد می شود و چشمها را می سوزاند.
شوپن دارد پخش می شود. مثل بیشتر وقت هایی که عصبی هستم. نرم نرمک توی گوشهام زمزمه می کند. مثل آبی که قطره ، قطره ، قطره سر می رود ، و چک چک ملایم و عصبی اش فضا را پر می کند. از والس ها می رسم به اتودها. اپوس ۱۲ ، شماره ۱۰. من دیوانه ی این اتودم. فضای وهم انگیز و دوری را برایم تداعی می کند. مثل این که دم غروب ، جایی وسط جنگل ایستاده باشی ، بعد کورسوی چراغ کوچکی از دور خودش را نشان می دهد و بعد... و بعد ، رقص گیسوها را می شنوم توی دست باد و سوت قطار را ، که به سرعت برق از وسط دشت می گذرد.
حالا نوبت نکتورن هاست. شماره یک را دوست دارم ، دو را همینطور. از این ها بیشتر نکتورن ۱۵ در فامینور ، که همیشه تنهایی خودم را برای خودم تداعی می کند. قسمت دوم آهنگ البته استثناست. یک ماجرای عاشقانه شاید ، یا یک ضربه... نمی فهمم ، ولی خیلی حسش می کنم.
نکتورن می مینور (۱۹) کمرنگ است ، ولی دوست داشتنی و وهم انگیز. شماره ۲۰ (دودیز مینور) را هر کسی می تواند دوست داشته باشد. این ، از عاشقانه ترین هایی است که تا حالا شنیده ام.
ضربه های پیانو ادامه پیدا می کند ، و من ، همچنان پهن شده ام جلو بخاری ، کف زمین ، و نور لامپ همچنان می زند پشت پلکم. بدون این که خواب به چشم هایم راه پیدا کند حتی. بدون این که بتوانم حتی کمتر عصبی باشم.
بیشتر شب ها ، حالم همینطوری است - یا فکر می کنم باشد- گیج و خسته ، خسته و گیج. گیج و کلافه. نمی فهمم چرا. ولی حتی اگر همه ی روزم به کار کردن گذشته باشد ، حس می کنم هیچ کاری نکرده ام. انگار از روزم کام نگرفته باشم.
یک چیزی ، را من باید دریابم ، عمیقا باید بفهممش ، باید لمسش کنم ، در آغوشش بکشم ، مزمزه اش کنم و... یک چیزی را ، من باید قبل از خواب...
یک چیزی را...
پ.ن: موسیقی ، انتزاعی ترین هنرهاست. هیچ کدام از برداشت هایی که نوشتم ، معنیش این نیست که هدف آهنگساز همین بوده. من ، صرفا یک حس درونی را به یک تصویر عینی تعبیر می کنم ، همین.
شوپن دارد پخش می شود. مثل بیشتر وقت هایی که عصبی هستم. نرم نرمک توی گوشهام زمزمه می کند. مثل آبی که قطره ، قطره ، قطره سر می رود ، و چک چک ملایم و عصبی اش فضا را پر می کند. از والس ها می رسم به اتودها. اپوس ۱۲ ، شماره ۱۰. من دیوانه ی این اتودم. فضای وهم انگیز و دوری را برایم تداعی می کند. مثل این که دم غروب ، جایی وسط جنگل ایستاده باشی ، بعد کورسوی چراغ کوچکی از دور خودش را نشان می دهد و بعد... و بعد ، رقص گیسوها را می شنوم توی دست باد و سوت قطار را ، که به سرعت برق از وسط دشت می گذرد.
حالا نوبت نکتورن هاست. شماره یک را دوست دارم ، دو را همینطور. از این ها بیشتر نکتورن ۱۵ در فامینور ، که همیشه تنهایی خودم را برای خودم تداعی می کند. قسمت دوم آهنگ البته استثناست. یک ماجرای عاشقانه شاید ، یا یک ضربه... نمی فهمم ، ولی خیلی حسش می کنم.
نکتورن می مینور (۱۹) کمرنگ است ، ولی دوست داشتنی و وهم انگیز. شماره ۲۰ (دودیز مینور) را هر کسی می تواند دوست داشته باشد. این ، از عاشقانه ترین هایی است که تا حالا شنیده ام.
ضربه های پیانو ادامه پیدا می کند ، و من ، همچنان پهن شده ام جلو بخاری ، کف زمین ، و نور لامپ همچنان می زند پشت پلکم. بدون این که خواب به چشم هایم راه پیدا کند حتی. بدون این که بتوانم حتی کمتر عصبی باشم.
بیشتر شب ها ، حالم همینطوری است - یا فکر می کنم باشد- گیج و خسته ، خسته و گیج. گیج و کلافه. نمی فهمم چرا. ولی حتی اگر همه ی روزم به کار کردن گذشته باشد ، حس می کنم هیچ کاری نکرده ام. انگار از روزم کام نگرفته باشم.
یک چیزی ، را من باید دریابم ، عمیقا باید بفهممش ، باید لمسش کنم ، در آغوشش بکشم ، مزمزه اش کنم و... یک چیزی را ، من باید قبل از خواب...
یک چیزی را...
پ.ن: موسیقی ، انتزاعی ترین هنرهاست. هیچ کدام از برداشت هایی که نوشتم ، معنیش این نیست که هدف آهنگساز همین بوده. من ، صرفا یک حس درونی را به یک تصویر عینی تعبیر می کنم ، همین.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم دی ۱۳۸۹ ساعت ۹ ب.ظ توسط سروش
|
