یادش بخیر...
یادش بخیر آن روزها که آرزو داشتم خبرنگار بشوم.... یادش بخیر آن روزی که با جدیت همه همکلاسی ها را دور هم جمع کردم تا توی مدرسه مجله راه بیاندازیم!!! یادش بخیر ، خودم با معلم ها مصاحبه میکردم تا در مجله مدرسه مان منتشر شود. یادش بخیر .... مجله ها را دانه ای ۲۰۰ تومان میفروختیم تا خرج تکثیرش در بیاید .... با چه ذوق و شوقی مطالب صفحه های مختلف را می نوشتیم و وقتی چاپ میشد و بچه ها می خواندند چقدر کیف می کردیم !!! دنیایی داشتیم .... آن موقع هنوز لید و تیتر و سوتیتر و از این قبیل وارد زندگی ام نشده بودند... آن موقع همه چیز ساده بود.... یادش بخیر ، بلافاصله بعد از ما مجله رقیب کار خودش را توی مدرسه شروع کرد! چه حساسیتی داشتیم که مبادا مطالب ما توی مجله آن ها تقلید شود.... یادش بخیر ، وقتی سه ماه می رفتم دفتر روزنامه و آن جا بیکار مینشستم ، یعنی کاری را بهم نمی سپردند.... یادش بخیر ، وقتی برای اولین بار خبر تهیه کردم.... هر چند اولین خبرم هیچوقت چاپ نشد و آرزویش به دلم ماند.... و بعد پانا .... چقدر دلم خوش بود که دارم یک کار جدی می کنم! ظهر توی گرما ، شب توی سرما راه می افتادم تا در جلسات حضور داشته باشم. یادش بخیر ، آن موقع که هر ماه دو گزارش روی سایت می فرستادم .... چقدر خوش بود!!!! اما کم کم همه چیز جنبه پیچیده به خودش گرفت! دیگر پانا ارضایم نمی کرد.... من می خواستم حرفه ای کار کنم و آن ها فقط از من می خواستند که خبرهایم را مثل املا بنویسم ، بدون یک کلام بالا و پایین .... چقدر دویدم تا یکهو سر از یکی از روزنامه های محلی درآوردم! اما امروز انگار همه چیز سیاه سیاه شده.... این یک سال چقدر فوری از جلو چشمم گذشت. هنوز هم انگار دیروز بود ، صبح زود در خبرگزاری جلیقه ام را می پوشیدم ، دوربین را بر می داشتم و راه می افتادم... بقیه بچه ها می نشستند توی دفتر و از سایتهای دیگر و روزنامه ها مطلب می کشیدند بیرون ، می فرستادند روی سایت ، فقط من جدی بودم... هر چقدر هم می گفتند: بابا بی خیال ! من دوباره دنبال خبر می رفتم ، فهمیده بودم که ما باید تولیدکننده خبر باشیم ، نه دزد خبر . چقدر دلم می خواست دوباره به آن روزها برمی گشتم.... شاید خیلی اشتباهات را تکرار نمی کردم ، شاید پل های پشت سرم را خراب نمی کردم ، هر چند به من بی وفایی و بی انصافی کردند. هر چند بعد از سه ماه کار شب و روز برای پانا یکدفعه با "اتمام اعتبار خبرنگاری" مواجه شدم... هر چند از ما مثل یک ابزار سیاسی استفاده می کردند.... هر چند فقط ما بچه های پانا را می خواستند برای این که در راهپیمایی روز قدس شرکت کنیم و شعار بدهیم... باز هم پانا را دوست دارم و روزی که یک خبرنگار ، نه یک مدیر بازنشسته مدرسه مسئولیت آن را بر عهده بگیرد خواهم بازگشت... خدایا ، راستی چه شد که این همه وقایع تند و تند پشت سر هم در یک سال اتفاق افتادند... من آدم یک سال پیش نیستم، آن موقع هنوز کاره ای نبودم... هر چند حالا هم نیستم ، اما چیزی در من تغییر کرده است. حس غریبی دارم ، بغض تلخی گلویم را می فشارد. کاش امروز هم بی خیال بودم....
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آبان ۱۳۸۶ ساعت ۶ ب.ظ توسط سروش
|